De katten van Parijs; Cimetière de Montmartre deel 2

Doorgaans kom je op een begraafplaats om voor een laatste keer afscheid te nemen of om een overleden geliefd familielid, partner of vriend te herdenken. Dit zijn trieste momenten die helaas bij het leven horen. Nederlandse begraafplaatsen zijn in mijn beleving op een uitzondering na, niet echt bijzonder. Grijs, grauw, somber, onpersoonlijk en fantasieloos. Eigenlijk helemaal geen fijne plaats waar je iemand moet achterlaten, die je altijd een warm hart hebt toegedragen. Of er naar terug te keren om deze te herdenken. Als je het mij zou vragen, mag hier een kentering plaatsvinden en gaan deze herdenkingsplaatsen er compleet anders uitzien. Tijdens onze vakantie in Parijs hebben we de begraafplaats van Montmartre bezocht. Dit is al een bezienswaardigheid, omdat het er daar al heel anders uitziet dan de begraafplaatsen in Nederland. Je komt daar letterlijk in een dorp van hoge graftombes die langs straatjes liggen en op verschillende hoogten op de begraafplaats. Helaas is er nog veel grijs en grauw te vinden, maar de Parijzenaren hebben er wel op verschillende manieren een persoonlijke vorm aan gegeven. En de katten die daar rondlopen, maken werkelijk alles goed….

Vakantie-Parijs-2014-079-1024x680Op Cimetière de Montmartre leeft een kattenkolonie van zwerfkatten die verzorgd worden door een paar oudere dames die in de buurt wonen van deze begraafplaats. Dit is ontstaan in 1978 toen omwonenden weerstand gingen bieden tegen de gemeente Parijs, die tot die tijd de zwerfkatten gevangen nam. Deze katten werden geëuthanaseerd wanneer de eigenaar onbekend was. Een groep van 70 ‘katten liefhebbende vrijwilligers’ heeft zich destijds verenigd en een Commissie opgericht om deze zwerfkatten bestaansrecht te geven. Deze Commissie “de Defense des Bêtes Libres du XVIIIe Arrondissement” (Verdediging van Vrije Dieren) heeft als eerste van de wereld, tegen alle regels van de wetgeving in, van eigen middelen de katten hulp geboden. Ze zorgden ervoor dat de zwerfkatten gevangen werden vóórdat kattenmeppers dit konden doen en naar de dierenarts gingen voor castratie en een tatoeage voor registratie. Deze katten werden in huis gehouden totdat ze weer ver genoeg opgeknapt waren om ze weer hun vrijheid te geven. Door de registratie zoals verplicht voor iedere andere huiskat in Frankrijk, werden de katten niet langer meer beschouwd als een zwerver en mochten dus niet meer gevangen worden volgens de wet.
Uiteindelijk heeft de gemeente Parijs zich geschikt omwille van deze tegenstand en leven de katten ‘vogelvrij’ op Cimetière de Montmartre.

Vakantie-Parijs-2014-063-1024x680Samen met mijn lief ben ik hier gaan wandelen. Bij binnenkomst was er een plattegrond te vinden waarop straatnamen stonden. Dit zegt al gelijk iets over de grootte van deze begraafplaats. Ook door de hoogte van de tombes is er geen overzichtelijk geheel, waardoor je de uitgang niet goed in het vizier kunt houden. Er zijn zelfs een plattegrondje te koop, zodat weg kwijtraken niet hoeft voor te komen. Hier staat ook extra informatie op wie er allemaal op welke plaats begraven ligt. Zo kunnen toeristen een aantal beroemdheden die daar begraven liggen makkelijker vinden.
Er stond ook een bordje met de mededeling dat het verboden was om de katten te voeren. Toen we op de begraafplaats zelf kwamen, was ik gelijk onder de indruk van de graftombes zoals deze gebouwd waren. Grote tombes met ijzeren deuren of hekwerken, graven met grote kruizen, grote beelden die weer op de graven liggen, borstbeelden of foto’s van overledenen. En dan de hoeveelheid, die het bijzonder imposant maakt. Langzaam lopend zagen we al gelijk een kat die heerlijk op het rand van een grafsteen te slapen. Hij keek op toen we voorbij kwamen, maar bleef gewoon liggen. We maakten een foto en zijn weer doorgelopen. De begraafplaats in 1825 is geopend en er liggen veel hele oude graven die niet meer bezocht worden. De katten hebben er holletjes kunnen maken onder de grafstenen waar ze zich kunnen verbergen, maar ook de tombes hebben hier een nieuwe functie gekregen als verstopplaats. Iedere keer om de 50 meter zagen we wel een kat. Sommige schoten weg, andere lagen te slapen, weer andere katten zochten het wat hogerop en zaten zich lekker in het zonnetje op te warmen. Ondanks dat deze katten gecastreerd worden, worden er toch ook nestjes geboren. Dit wil zeggen dat ‘nieuwe’ zwervers hun weg vinden naar deze begraafplaats en de kans zien om zich voort te planten. Helaas hebben we geen kittens kunnen ontdekken. Maar waarschijnlijk houden deze zich ook schuil in de hollen onder de graven. Heel voorzichtig rondlopend, om maar geen katten af te schrikken, hebben we van alle katten die we tegenkwamen een foto gemaakt.

Vakantie-Parijs-2014-079-1024x680Deze katten zijn niet gewend aan aaien of oppakken door mensen. Dus enige aanhankelijkheid is niet te verwachten als je daar rondloopt.
Dit zorgt er overigens wel voor dat ik mijn eigen katten, die wel een aai kunnen waarderen, op dat moment ontzettend mis. Maar dit terzijde.
Omdat de katten gevoerd worden zijn ze niet allemaal echt schuw. Maar ze houden wel van gepaste afstand in de zin van ‘respect en gerespecteerd’ worden. Wat overigens niet van toepassing is voor de muizen en ratten die zich daar wagen, want hier gelden namelijk hele andere regels voor….
En zeg nu zelf, wie kan er nu meer troost te bieden ten tijde van intens verdriet als je afscheid moet nemen van een geliefde vriend of familielid….
Juist ja, de kat, zelfs op gepaste afstand.

Groetjes
Deborah.